ابعاد کابین آسانسور

نکته مهمی که می بایست در مورد کابین های آسانسور به آن دقت شود این است که معمولاً کابین ها دارای کف مخصوص برای ایستادن هستند. همینطور دیواره هایی دارند که از بار یا مسافر نگهداری می کنند. کابین ها در هر طبقه توقف دارند و همینطور تراز بار و مسافر را در زمان ورود و خروج رعایت می کنند. یکی از موضوعات مهم که همیشه از سوی شرکت آسانسور تاکید می شود وضعیت تلرانس توقف کابین است. تلرانس می بایست از سطح تراس ورودی تنها 25 میلی متر بیشتر باشد!

ابعادی که برای کابین هایی آسانسور در نظر گرفته می شود بر اساس ظرفیت جابجایی مسافر متفاوت خواهد بود و البته که به سطح ترافیک نیز بستگی دارد. به طور کلی شرایط به صورتی است که مثلاً برای ظرفیت 900 کیلوگرم، نیاز به حداکثر مساحت 2.2 متر بوده و نباید بیشتر از این مقدار باشد. گاه آسانسورها از نظر ابعاد به درستی طراحی نمی شوند و سریعاً به مشکل بر می خورند. در این حالت نیاز به تیم تعمیر آسانسور خواهد بود تا بتواند پیش بینی های لازم را ارائه داده و بهترین تصمیم برای تعمیر آسانسور با هزینه کم صورت بگیرد.

ابعاد کابین آسانسور با توجه به سطح مورد نیاز بار با نفر از جداول استاندارد استخراج می شود. در آسانسورهای خاص مانند خودروبر تخت بر، برانکاردبر و یا ویلچربر، کابین جهت ورود تجهیزات به داخل آن دارای ابعاد خاصی است که باید رعایت شود. البته پیش از ساخت کابین باید ابعاد داخل چاه آسانسور کاملا بررسی و اندازه گیری شود. سپس ابعاد نهایی کابین آسانسور محاسبه گردد. حدفاصل بین بدنه کابین و سطح داخلی دیواره چاه آسانسور حداکثر ۵ سانتی متر و حداقل ۲ سانتی متر در اندازه گیری ها باید مدنظر قرار گیرد.

علت ساخت بدنه به صورت قطعات کوچکتر جهت امکان سهولت نصب و مونتاژ آن در داخل چاه و همچنین باز کردن و دمونتاز آن از داخل چاه میباشد.

طبق استاندارد ۸۱- EN سقف کابین باید به نحوی ساخته شود که حداقل بتواند وزن دو نفر را بدون انحراف دائمی در آن تحمل کند.

کف کابین از ورق فولادی است که ممکن است جهت کاهش سر و صدا از مقداری چوب نیز در آن بکار رود. روی کف جهت تزئینات داخل کابین از سنگ گرانیت، سرامیک و با کف پوشش ضد خش و در کابین های خودرو بر از ورق آجدار با نظر معمار طراح با کارفرما به صورت سلیقه ای استفاده می شود.

بدنه کابین نیز با توجه به کاربری آسانسور می تواند از پوشش های فرمیکا یا استیل روی تخته های نئوپان تزئین گردد.

حد فاصل کابین آسانسور و یوک به خصوص در آسانسورهای مسافربر با قطعات ارتجاعی از جمله فنر یا نوع لاستیکی آن جهت جلوگیری از انتقال ارتعاشات به هنگام حرکت آسانسور و نیز در زمان توقف با شروع به کار آن مورد استفاده قرار می گیرد. در آسانسورهای مخصوص حمل کالا وسایل ارتجاعی فوق حذف می شوند زیرا نکته مهم محکم بودن کف کابین است تا بتواند نیروهای وارده به آن را که از طرف بار آسانسور وارد می شود، تحمل کند.

در آسانسورها فرض بر این است که بار، حداکثر با ظرفیت بیش از ۲۵ درصد در هر بارگیری وارد کابین آسانسور نمی گردد اما در آسانسورهای باری به خصوص خودرو بر ممکن است مجموع خودرو و بار از حداکثر بار مجاز که کابین برای آن طراحی شده است، فراتر رود.

لذا در آسانسورهای که لیفت تراک وارد کابین شده و بار را تخلیه می کند همواره وزن لیفتراک را نیز در محاسبات طراحی کابین منظور می کنند.

کف کابین باید تا حدی بارگیری شود که بدون اعمال نیروهای زیاد به کفشک های راهنما کابین در مرکز ثقل خود به صورت آویزان و معلق باقی بماند و این ویژگی به عنوان بالانس کردن در حالت سکون شناخته می شود. در آسانسورهایی که از کفشک های راهنما نوع غلتکی استفاده می شود این غلتکها در معرض نیروهای بزرگی قرار می گیرند و ممکن است دچار مشکل شوند و لذا بالانس بودن کابین در مرکز ثقل خود از اهمیت خاصی برخوردار است. در آسانسورهای پانورامیک، بخشی از دیواره چاه و کابین شیشه ای است و هدف از این نوع آسانسورها در داخل ساختمان و یا خارج از آن، جابه جایی ایمن همراه با مشاهده مناظر در مدت جابه جایی است. کابین را می توان با دیوارها، دربها و کف شیشه ای تولید کرد که شیشه و شکل آن با توجه به نظر مهندس معمار یکی از عناصر معماری است که به شکل های مختلف با توجه به سطح و نوع کاربری ساختمان می تواند ساخته شود. حداقل ضخامت شیشه (لمینیت) ۱۱ میلی متر باید در نظر گرفته شود.